her şey mizahın konusu olabilir, bu nedenle dayıların da parodisi yapılabilir elbette. ancak özel hayatın deşifre edilmesi başlı başına bir skandal olduğu için bence gereksiz bir parodi olmuş. ayrıca başarısız da. kılavuzu karga olanın burnu boktan çıkmaz hesabı, feyz aldıkları ustaları da ucuz, piyasa işler yapan bir insan olduğu için çocuklar da bir skandal üzerinden başarısız bir iş çıkarmışlar.
telefonda kayıtlı numara kadar rahatsızlık verir mi diye düşündüğüm iç acıtan durum. ne zaman rehberden bir numara arasam silmeye kıyamadığım numaralar çıkıyor karşıma. arasam dayım, halam çıkıverecek karşıma, özlediğim seslerini duyacağım, halam bana "hadi öptüüüüüüm." deyiverecek. çok pis bir dünya bu be! ne çok acıya göğüs germek zorunda kalıyor insan.
salak bunlar, yemin ediyorum gerizekalılar diyerek protesto ettiğim sansür. devekuşu gibi kafalarını kuma gömerek durumu kurtarmaya çalışıyorlar. oysa bizim öfkemiz hazirandakinden çok daha delice kabardı. bunu sansürle bastırmayı ancak bir mal düşünebilir.
sayın bakanın muhtemelen kendisini ve yakın çevresini ölçüt alarak yaptığı beyanattır, bu nedenle haklı ve normaldir. din, din, din diye kafayı bozar, bilimi son sıraya koyarsan elbette çıkmaz "mucit" saf! ya ne olacağıdı?
abd'nin 68 yıl önce bugün atom bombası atarak insanlığın alnına kara leke sürdüğü şehir. kimileri hep 19 yaşında kalır, kimileri 24. kimileri de hep çocuk kaldı vahşi kapitalizmin hırsları yüzünden. büyüyemedi, şeker yiyemedi, aşık olamadı, mesela baharda bir kiraz ağacının çiçeklenmesini hayran hayran izleyemedi. 68 yıl önce öldüğünde çocuktu, hep de öyle kalacak.
yüreğimin sızısı, güzel oğlum. dün akşam roger waters konserini izleyemedin, onu göremedin ama o seni tanıyor ve acını bizim gibi yüreğinde duyuyor. bütün dünyaya duyurdu sesimizi. dünya alem biliyor artık nasıl bir teröre kurban olduğunu ama neye yarar? hiçbir şey seni ve abdullah'ı, mehmet'i, ethem'i, irfan abi'yi, mustafa'yı geri getirmeyecek. bir daha gülemeyeceksiniz, sevdiklerinize sarılamayacaksınız, hayata karışıp " yaşamak her şeye ağman güzel be!" diyemeyeceksiniz. katilleriniz bulunana kadar biz de bunları yapmayacağız. sözümüz söz olsun! o katiller bulunup cezalandırılmadan rahat uyku uymayacağız.
yürekli ve vatanseverdir. bazı mallar cinselliğinden dolayı vurmaya çalışsa da bilen biliyor ki o adam yeteneğiyle, becerisiyle, servetiyle gidip yurt dışında şakır şakır para da kazanır, çevre de edinir, gül gibi de yaşar. ama o ülkesinde kalıp mücadelenin en önünde hedef olmayı göze alıp ülkesi için mücadele ediyor. aklı çükünde gezenlerin sözleriyle tanımayacağız biz barbaros'u. attığı tırnağa kurban olsunlar. üstünde atatürk'ün takım elbisesinin bire bir aynısını giyip çıktı meydana, rahatına kıydı, konforunu gözden çıkardı, özgürlüğünü koydu ortaya. ona laf eden hangi şerefsizin evladı yaparmış bunları ona bak sen.
türkiye'yi çok büyük çatışmalara sürüklemesinden endişe ettiğim hukuk skandalı. akp'ye muhalefet eden ya da edecek kim varsa olmayan delillerle, uydurma suçlarla ağır cezalara çarptırıldı. ben de biliyorum bunları defalarca söylendiğini. ama söyleyecek bir şey bulamıyorum. ben sözün bittiği yerdeyim. sizin diyecek sözünüz varsa dinlerim. benim için artık elim yüreğimin üstünde ülkemin sürüklendiği felakete bakıp ürperme zamanı.
polisin her biçimde engel olmaya çalıştığı buluşma. antalya'da yedi otobüs kepez'de durdurulmuş ve insanların kimlikleri alınarak dört saat verilmemiş. turgutreis'ten çıkan otobüsler de bodrum yokuşunda yine polis tarafından durdurulmuş.
konserine gezi şehitlerini anarak ve devlet terörünü lanetleyerek başlamış efsane, büyük adam, artık bir çapulcudur. konsere gidememenin acısını duya duya sevgilerimi ve büyük hayranlığımı iletiyorum kendisine sözlük aracılığıyla.
daha çok şeker yerdim, sağır olduğu halde beni dinleme nezaketini gösteren ya da dinliyormuş numarası yapan yaşlı bahçıvanla daha çok zaman geçirirdim. daha çok uyurdum, çünkü bir daha hiç o günlerdeki gibi derin, lezzetli, kaygısız uyumadım. beni ne zaman yalnız yakalasa sıkıştırıp taciz eden o şerefsizi herkese şikayet ederdim. sokakta oynardım bütün gün, hatta akşam. merak ettiğim her şeyi kurcalar cevapları kendim bulmaya çalışırdım. evcilik oynamak yerine çıplak ayakla çimlerin üstünde koşar heidi gibi taklalar atardım.... bütün gece yazabilirim ama gözlerim kapanıyor.
bir zamanlar- üniversitedeyken- yaşadığım dram. çok pistir be! tablodaki çirkin kız bendim. çok da çirkin değildim ama kilolu ve paçozdum. bilmiyordum giyinmeyi, kuşanmayı, makyaj yapmayı. halime bakmayıp bölümün en güzel kızıyla arkadaş olmuştum. tabi normal olarak bana bakan yok, diğerinin kısmeti de bir açık, bir açık. iyiden iyiye kompleksi bırak depresyona girdim. üst sınıflarda bir çocuk var. adı ismet. nasıl yakışıklı, karizmatik, hoş bir tip ve ben nasıl aşığım adama. ama her normal erkek gibi o güzel kızı seçti, ben sineye çektim. daha sonra o güzel kızın yakışıklı ama fakir delikanlıyı zengin bir müteahhitin oğlu için terk ettiğine tanık oldum. iyi bir hayat dersi oldu benim için.
yasayı yapan da uygulayan da erkek olduğu için- burada duyarlı ve vicdanlı erkekleri tenzih ederim- hemcinslerini aklamak, kadına dair her şeyi ayıp, günah kapsamına sokmak niyetiyle uygulanan insanlık ayıbı! suudi arabistan'da bir din adamı birkaç adım daha ileri gidip kız bebekleri tacizden korumak için çarşafa sokmayı önermişti. manyaklığın sonu yok ne de olsa!
manevi oğluşum. evlat edinmeyi teklif ettim ama iki anne tarafından atılacak iki terlik arasında kalmak istemediğini söyledi. haklı çocuk! candır kevaşe! vefalı, dost canlısı, sözlüğün bana armağan ettiği güzel insanlardan biri. seviyorum ülen seni!
buyrun benim. kendim seçmedim alevi olmayı. musevi olarak da doğabilirdim ama türkiye'de sivaslı bir ailenin alevi kızı olarak doğdum. şu anki duruşumla, dünya görüşümle aleviliğin gelenekleriyle, inancıyla uzaktan yakından bir ilgim, ilişkim yok. ama kişiliğime ve hayatı algılamama çok şey kattı alevi olmak. insan sevgisini, barışçıl olmayı, öc almamayı, edepi, erkanı içinde büyüdüğüm alevi topluluktan öğrendim. güzel insanlardır aleviler. bu topraklarda farklı olan herkes bir biçimde yok edilmek istendi, hâlâ da yok edilmeye çalışılıyor. kürt, ermeni, alevi hemen her farklı topluluk bir biçimde soy kırıma uğradı, katliamlar yaşadı. bu yüzden birbirlerinin acılarını yüreklerinde çok derinden duyarlar. bu yüzden aleviler farklılıklara karşı daha hoşgörülüdür. insanlara din, dil, ırk ayrımı yapmadan yalnız insan olduğu için saygı duyar ve severler. yeter ki aleviler hakkında ileri geri konuşup damarlarına basmayın. o zaman şahin kesilip bu terbiyesizliği kimsenin yanına bırakmazlar. hepsine kefil olamam elbette ama genel olarak onurlu, namuslu, güzel insanlardır.
lgbt bireylerinin ezildiklerini düşünmüyorum, diyen; yaşadığı toplumdan bihaber yaşam formu. duyarsızlığı ve bencilliği en homofobik insanı bile dumur edecek düzeyde.
takip etmediğim, tanımadığım bir medya fenomeni. ama ölümü nasıl koydu anlatamam. sonradan baktım videolarına. içim yandı. nasıl hayat dolu, neşeli, güzel bir insanmış. her ölüm erkendir ama bu da çok çok erken oldu, yazık oldu. ışıklar içinde uyu canercim.
kafası kesilmiş tavuk gibi ne tarafa gideceğini bilememek, bazen kendi kendine konuşuyor gibi hissetmek, bazen kenarda durup oynayanları uzaktan izleyen pısırık bir çocuk gibi oyuna girmeye cesaret edememek, bazen de "bu kadar hesapsız insanı nerede bulacaksın, güzel güzel takıl işte!" biçiminde kendi kendine gaz vermektir.
sözlüğe dahil olduğumdan beri uyku haram oldu. sabah altıda kalkıp yedi olmadan evden çıkmam lazım. gözümden uyku akıyor ama "şunu da okuyayım, bunu da okuyayım" derken uyku kaçıyor. yarın yine zombi gibi gezerim ortalıkta. bir hafta rapor alıp bütün başlıkları okuyup öyle mi devam etsem hayata?
ayı sözlük iki yaşında zirvesi için kalkıştığım kurabiye operasyonundan sonra yaşamaya başladığım süreç. daha önce konusu olmadı ya da ailemle yaşamadığım için bilmeleri gerekmedi. ama yazlıkta bir arada bulunduğumuz için telefon görüşmeleri falan derken kurabiyeleri yapan kuzenim dahil anne, baba, kardeş, komşular herkes bir lgbt sözlüğünde yazdığımı, bir sözlük dolusu eşcinsel arkadaşım olduğunu öğrendi. on gündür eşcinsellikle ilgili ne biliyorsam, yanlış kanıları düzeltmek için sayıp döküyorum. heterolar eşcinselleri yok saydıkları gibi onlarla ilgili sorunları, gerçekleri, olayları da konuşmaz, yok sayarlar. benim yakın çevremde bu konu hiç bu kadar açık seçik konuşulmamıştı. yığınla önyargının yanı sıra "aslında özel hayatları onları ilgilendirir." gibi sonuçlara da varıyorlar arada bir. ama hala eşcinselliğin ahlaki bir çöküntünün sonucu olduğunu düşünmeden de edemiyorlar. eşcinsel arkadaşlarım olmasına bir itirazları yokmuş, ama çocuklarından biri eşcinsel olsa ne tepkiler vereceklerini de az çok sezdim bu süreçte. sözlüğe katılmadan önce sizin dünyanızla, sorunlarınızla, mutsuzluklarınızla ilgili çok az fikrim vardı. sözlüğe katıldıktan sonra sizi daha iyi tanıdığımı ve anlamaya başladığımı sanıyordum, meğer hiçbir şey anlamamışım. birebir yaşamadan, o tepkileri, koşullanmaları görmeden insan kavrayamıyor hiçbir şeyi. kimsenin hayatı ve bedeni yalnız kendine ait değil bu toplumda tamam, ama hiç kimsenin hayatına ve bedenine de eşcinsellerde olduğu kadar müdahale edilmiyormuş, bir şeyleri değiştirmek ya da kabul ettirmek için buzdan ve ateşten bir duvara çarpa çarpa amansız bir mücadeleye girmek gerekiyormuş. gördüm, anladım, çok üzüldüm! işiniz ne kadar zor, şimdi daha iyi anlıyorum.
kafası kesilmiş tavuk gibi ne tarafa gideceğini bilememek, bazen kendi kendine konuşuyor gibi hissetmek, bazen kenarda durup oynayanları uzaktan izleyen pısırık bir çocuk gibi oyuna girmeye cesaret edememek, bazen de "bu kadar hesapsız insanı nerede bulacaksın, güzel güzel takıl işte!" biçiminde kendi kendine gaz vermektir.
başı zorla kapatılmış bir kadın için yadırganmayacak açıklama. özgürlükten anladığınız şey okula gitmekse doğu'da okula gönderilmeyen kızlar bu özgürlükten yararlanmıyor sayın emine hanım. ayrıca eşinizin iktidarı süresinde kadın cinayetleri % 1400 arttı. birçok genç kız hatta çocuk namus cinayetine kurban gitti. adıyaman'da çarşıda adres soran bir adamla konuştuğu için bir kız çocuğu dedesi ve babası tarafından diri diri toprağa gömüldü. çocuk gelinler babası, dedesi yaşındaki insanlarla zorla evlendiriliyor. rızasının olup olmaması sorgulanamaz bile çünkü çocuk! biliyorsunuz ülkemizde kadına tecavüz etmek neredeyse suç olmaktan çıktı. bir çocuğa defalarca tecavüz eden bazıları kamu görevlisi "adam"lar- bu sıfatı hak etmiyorlar ya neyse- en az cezayla paçayı kurtardı. yine eşinizin iktidarı sırasında bir hırsız girdiği evde bir kadına tecavüz etti ve tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı. yasaların bizleri korumaktaki gönülsüzlüğünü bırakın bir kenara toplumun yazılı olmayan yasaları da bizi ipsiz bağlıyor ve sözünü ettiğiniz özgürlüğü nedense biz hiç hissedemiyoruz. eğitimli, kendi ayakları üzerinde duran, düşünen, üreten bir kadın olarak ben, ayrı evde yaşamak istediğim için- bakın yalnızca kendime ait bir ev istediğim için- ailem tarafından cezalandırıldım ve iki yıl boyunca yüzüme bakılmadı! alın size özgürlüğün bedeli!
şu bir gerçek ki bu ülkede türk, müslüman, sünni, erkek ve heteroseksüel değilseniz ne özgür ne mutlu ne de güvende olabilirsiniz. bizzat eşiniz bu anlayışın en güçlü bayraktarıdır. boş laflarla komik duruma düşmeyin lütfen.
lgbt blok'u, kaosgl'yi, cinsel ayrımcılıkla mücadele lobisi'ni takip eden, her türlü ayrımcılığa karşı biri olarak, lgbt bireylere destek olmak için kayıt oldum. burada eşcisellerin sözlük aracılığıyla kamuoyunun dikkatini çekerek insanlara seslerini duyuracaklarını sanıyordum ama gördüm ki çok az yazarın böyle bir amacı ve çabası var. sıcak ve içten arkadaşlarım, dostlarım var şimdi burada. evim gibi seviyor ve benimsiyorum. ancak son günlerde sıkça şikayet edilen antidemokratik uygulamalar burada bulunma nedenimi çok sert sorgulatıyor bana.
bu kadarı bardağı taşırır denecek bir haksızlığa maruz kalmıştır.fikir intihali'nin benim bilmediğim bir zararı mı dokundu sözlüğe, yoksa sırf sözlükle ilgili düşüncelerini özgürce paylaştığı için mi kapı dışarı edildi? sözlükte var olabilmek için hep sansürlü ve kontrollü mü konuşacağız? o zaman mecranın düşünce özgürlüğü nerede kaldı? çok bilinmeyenli, acil olarak cevaplanması gereken bir durum!
burada katliamdan ve tehcirden canı yanmamış insanlar olarak acısını yüreğimizde pek duyamayacağımız yıldönümüdür. siz şimdi gidin doğu ve güneydoğu'da asimile edilen, kürt ve türk ailelerce evlat edinilmiş, müslüman gibi yetiştirilmiş, ama asıl kimliğini 30'undan sonra öğrenmiş arada derede kalan insanlara sorun. ermeni olduğu için müslümanlarca dışlanan, asimile edildiği için kendi halkı tarafından sevilmeyen insanlara sorun. eğer yalnız 98 yıl önce insanların hayatları ellerinden alındı sanıyorsanız çok yanılıyorsunuz. sadece diyarbakır'da hayatı elinden alınan onlarca insan var. o insanlar bilir soykırımın acısını. bizimki hariçten gazel okumak!
filizku
wolverine