bugün 14.yıl dönümü olan, türk halkının yüreğinde derin bir yara açan ve yıllarca da acıyla hatırlanacak kara gün. o günlerde deprem bölgesinde olan olmayan herkes derin bir travma yaşamıştı. ölenlerin, göçük altında yardım bekleyenlerin, sevdiklerini yitirenlerin yanı sıra göçük altından çıkarılan ve hayata döndüğüne sevinemeden organ mafyasının eline düşerek öldürülen insanlarla yaralar daha bir derinleşmişti. bir yanda yaralılara yardım için çırpınan güzel insanlar, bir yanda para için insan hayatına kıyan şerefsizlerle ülkem ağır bir sınavdan geçti. zaman içinde depremden yaralı kurtulan bir genç kızın- o günlerde depremin simgesi olmuştu- anlattıklarına bakınca halkım vicdan ve insanlıktan geçti ama devlet depremzedelere ilerleyen zamanlarda hiçbir yardımda bulunmayıp onları mağdur ettiği için sosyal devlet niteliğinden sınıfta kaldı.
cinselliğin tarihsel ve geleneksel bir kavram olduğunu düşünen bir beyinden çıktığı için "yok" hükmündeki görüştür efendim. ciddiye almayınız, aldırmayınız. it ürür, kervan yürür.
sabah sabah güne kahkaha atarak başlamamı sağlayan biberler. teyzem benim ya! sen götür biberleri tam yerine as. entryi okumadan önce biri biber gazına gönderme yapmak için astı sandım. teyze bildiğin kurutmalık biber asmış ya!.böyle memleketi de böyle halkı da dünyanın hiçbir yerinde bulamazsınız ben size söyleyeyim.
insanlara ille yer altı meyhaneleri kurun, demenin en kestirme yolu. bin bir türlü zorlukla aklı sıra içkili mekanların önünü kesecek. oysa şimdi rüşvetin artmasının yanı sıra kafe gibi görünen yerlerde el altından içkiler su gibi akacak. salak bunlar, yemin ediyorum geri zekalılar.
mick jagger'la yaşadığı aşk dillere gizli gizli destan olurken dancing in the street ile alenen gözler önüne de serilmiştir. iki efsaneden nefis bir şarkı ve dans gösterisi.
sözlüğe hoş gelmiş, iddialı gelmiş yazar can. valla nickini görünce aha da basıldık dedim. din min atıp tutuyoruz, geldi ayar vermeye gibi bir ürkme hasıl oldu ya neyse hayırlara vesile olsun inşallah.
dünyanın en zor işidir. insan kendini de başkalarını da sevmeyi aileden öğrenir. kimileri aşırı sevilerek büyütülür ve yetişkinliğinde kibirli, megolaman hatta narsist bir insan olarak alay konusu olur, dışlanır, eleştirilir. kimileri kötü sevgiye* maruz kalır, kendisini de başkalarını da severken istemeden zarar verir. kimileri de ihtiyacı olan sevgiden mahrum büyür ve hayatı boyunca ne kana kana sever ne sevilir. çünkü elinden gelmez. ortasını tutturanına zor rastlarsınız. çünkü bizde sevmek, sevilmek lüks sınıfına girer. önceliklerimiz başkadır. klişelere uymak, saygıyı yüceltmek, geleneklere bağlı olmak derken ilk sevmeyi ıskalarız. oysa sevginin olmadığı yerde ot bitmez. çocuğuna sevmeyi, sevilmeyi öğretmeyen insanların kefaretini ödüyoruz biz toplum olarak. hep gergin, hep kederli, bolca arabesk...
islam'la demokrasinin yan yana gelememesinin en acı kanıtıdır. revize olamamış bir dinin mensupları kendisinden olmayana tahammül edemediği için yok etmeyi tercih ediyor. işte 1600 yıl önce neyse, bugün de o!
herkesin maskesinin birer ikişer ve hızla düştüğü bir dönemden geçerken sanatçı diye halkıma yıllardır yutturulan tanımlayamadığım insanın vecizesi. zamanında duygu asena kendisine ithafen nefis bir yazı yazmıştı. o yazıyı hatırladıkça bu lafın sahibine ne kadar yakıştığını daha iyi anlıyorum. takke düştü kel göründü sayın yazarlar. bu çaptan bu kadar laf çıkar.
misak-ı milli sınırları içindeki herkesin yaşama, düşünme, ifade, gösteri ve yürüyüş hakları da anayasal güvence altındadır. ama haziranda öldürülen beş genç, kim vurduya gitti. birçok trans için eceliyle ölmek lüks haline geldi. kadın cinayetlerine girmiyorum bile. hey yavrum hey! daha bireylerin yaşama haklarına sahip çıkamıyor cinsel yönelimi güvenceye alacakmış! tanım: ağzımı bırakıp başka yerlerimle gülmek istediğim göz boyama, oy aşırma tuzağı.
nerede yaşadığınıza bağlı olarak bazen cenneti yaşamak, bazen de cehennem azabı çekmek demektir. gümüşlük'te bir aydır cenneti yaşıyorum ama bayram tatilinde nüfusun patlamasıyla küçücük beldede trafik kitlendi, değil kafelerde, restoranlarda banklarda bile oturacak yer kalmadı. alan dar, nüfus yoğun. mahşeri bir kalabalık yaşandı bir hafta. bodrum ne haldeydi bilmiyorum. bu akşam göreceğim oranın yoğunluğunu.
allah'a emanettir, çünkü işi allah'a kalmıştır. hayır iyi aile kadının ne işi var gece yarısı sokakta? kıçını kırıp evinde oturmuyor da o saatte sokakta sürtüyorsa başına gelecek her melaneti hak ediyor demektir. yok ille çıkacağım, diyorsa eve kesinlikle taksiyle dönmeli, taksiyi apartmanın kapısının tam önüne, mümkünse dibine kadar yanaştırmalı, koşarak apartmana girmeli, merdivenleri koşarak ve arkasını hep kontrol ederek çıkmalı. en azından ben öyle yapıyorum.
lgbt bireylerinin ezildiklerini düşünmüyorum, diyen; yaşadığı toplumdan bihaber yaşam formu. duyarsızlığı ve bencilliği en homofobik insanı bile dumur edecek düzeyde.
takip etmediğim, tanımadığım bir medya fenomeni. ama ölümü nasıl koydu anlatamam. sonradan baktım videolarına. içim yandı. nasıl hayat dolu, neşeli, güzel bir insanmış. her ölüm erkendir ama bu da çok çok erken oldu, yazık oldu. ışıklar içinde uyu canercim.
kafası kesilmiş tavuk gibi ne tarafa gideceğini bilememek, bazen kendi kendine konuşuyor gibi hissetmek, bazen kenarda durup oynayanları uzaktan izleyen pısırık bir çocuk gibi oyuna girmeye cesaret edememek, bazen de "bu kadar hesapsız insanı nerede bulacaksın, güzel güzel takıl işte!" biçiminde kendi kendine gaz vermektir.
sözlüğe dahil olduğumdan beri uyku haram oldu. sabah altıda kalkıp yedi olmadan evden çıkmam lazım. gözümden uyku akıyor ama "şunu da okuyayım, bunu da okuyayım" derken uyku kaçıyor. yarın yine zombi gibi gezerim ortalıkta. bir hafta rapor alıp bütün başlıkları okuyup öyle mi devam etsem hayata?
ayı sözlük iki yaşında zirvesi için kalkıştığım kurabiye operasyonundan sonra yaşamaya başladığım süreç. daha önce konusu olmadı ya da ailemle yaşamadığım için bilmeleri gerekmedi. ama yazlıkta bir arada bulunduğumuz için telefon görüşmeleri falan derken kurabiyeleri yapan kuzenim dahil anne, baba, kardeş, komşular herkes bir lgbt sözlüğünde yazdığımı, bir sözlük dolusu eşcinsel arkadaşım olduğunu öğrendi. on gündür eşcinsellikle ilgili ne biliyorsam, yanlış kanıları düzeltmek için sayıp döküyorum. heterolar eşcinselleri yok saydıkları gibi onlarla ilgili sorunları, gerçekleri, olayları da konuşmaz, yok sayarlar. benim yakın çevremde bu konu hiç bu kadar açık seçik konuşulmamıştı. yığınla önyargının yanı sıra "aslında özel hayatları onları ilgilendirir." gibi sonuçlara da varıyorlar arada bir. ama hala eşcinselliğin ahlaki bir çöküntünün sonucu olduğunu düşünmeden de edemiyorlar. eşcinsel arkadaşlarım olmasına bir itirazları yokmuş, ama çocuklarından biri eşcinsel olsa ne tepkiler vereceklerini de az çok sezdim bu süreçte. sözlüğe katılmadan önce sizin dünyanızla, sorunlarınızla, mutsuzluklarınızla ilgili çok az fikrim vardı. sözlüğe katıldıktan sonra sizi daha iyi tanıdığımı ve anlamaya başladığımı sanıyordum, meğer hiçbir şey anlamamışım. birebir yaşamadan, o tepkileri, koşullanmaları görmeden insan kavrayamıyor hiçbir şeyi. kimsenin hayatı ve bedeni yalnız kendine ait değil bu toplumda tamam, ama hiç kimsenin hayatına ve bedenine de eşcinsellerde olduğu kadar müdahale edilmiyormuş, bir şeyleri değiştirmek ya da kabul ettirmek için buzdan ve ateşten bir duvara çarpa çarpa amansız bir mücadeleye girmek gerekiyormuş. gördüm, anladım, çok üzüldüm! işiniz ne kadar zor, şimdi daha iyi anlıyorum.
kafası kesilmiş tavuk gibi ne tarafa gideceğini bilememek, bazen kendi kendine konuşuyor gibi hissetmek, bazen kenarda durup oynayanları uzaktan izleyen pısırık bir çocuk gibi oyuna girmeye cesaret edememek, bazen de "bu kadar hesapsız insanı nerede bulacaksın, güzel güzel takıl işte!" biçiminde kendi kendine gaz vermektir.
başı zorla kapatılmış bir kadın için yadırganmayacak açıklama. özgürlükten anladığınız şey okula gitmekse doğu'da okula gönderilmeyen kızlar bu özgürlükten yararlanmıyor sayın emine hanım. ayrıca eşinizin iktidarı süresinde kadın cinayetleri % 1400 arttı. birçok genç kız hatta çocuk namus cinayetine kurban gitti. adıyaman'da çarşıda adres soran bir adamla konuştuğu için bir kız çocuğu dedesi ve babası tarafından diri diri toprağa gömüldü. çocuk gelinler babası, dedesi yaşındaki insanlarla zorla evlendiriliyor. rızasının olup olmaması sorgulanamaz bile çünkü çocuk! biliyorsunuz ülkemizde kadına tecavüz etmek neredeyse suç olmaktan çıktı. bir çocuğa defalarca tecavüz eden bazıları kamu görevlisi "adam"lar- bu sıfatı hak etmiyorlar ya neyse- en az cezayla paçayı kurtardı. yine eşinizin iktidarı sırasında bir hırsız girdiği evde bir kadına tecavüz etti ve tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı. yasaların bizleri korumaktaki gönülsüzlüğünü bırakın bir kenara toplumun yazılı olmayan yasaları da bizi ipsiz bağlıyor ve sözünü ettiğiniz özgürlüğü nedense biz hiç hissedemiyoruz. eğitimli, kendi ayakları üzerinde duran, düşünen, üreten bir kadın olarak ben, ayrı evde yaşamak istediğim için- bakın yalnızca kendime ait bir ev istediğim için- ailem tarafından cezalandırıldım ve iki yıl boyunca yüzüme bakılmadı! alın size özgürlüğün bedeli!
şu bir gerçek ki bu ülkede türk, müslüman, sünni, erkek ve heteroseksüel değilseniz ne özgür ne mutlu ne de güvende olabilirsiniz. bizzat eşiniz bu anlayışın en güçlü bayraktarıdır. boş laflarla komik duruma düşmeyin lütfen.
lgbt blok'u, kaosgl'yi, cinsel ayrımcılıkla mücadele lobisi'ni takip eden, her türlü ayrımcılığa karşı biri olarak, lgbt bireylere destek olmak için kayıt oldum. burada eşcisellerin sözlük aracılığıyla kamuoyunun dikkatini çekerek insanlara seslerini duyuracaklarını sanıyordum ama gördüm ki çok az yazarın böyle bir amacı ve çabası var. sıcak ve içten arkadaşlarım, dostlarım var şimdi burada. evim gibi seviyor ve benimsiyorum. ancak son günlerde sıkça şikayet edilen antidemokratik uygulamalar burada bulunma nedenimi çok sert sorgulatıyor bana.
bu kadarı bardağı taşırır denecek bir haksızlığa maruz kalmıştır.fikir intihali'nin benim bilmediğim bir zararı mı dokundu sözlüğe, yoksa sırf sözlükle ilgili düşüncelerini özgürce paylaştığı için mi kapı dışarı edildi? sözlükte var olabilmek için hep sansürlü ve kontrollü mü konuşacağız? o zaman mecranın düşünce özgürlüğü nerede kaldı? çok bilinmeyenli, acil olarak cevaplanması gereken bir durum!
burada katliamdan ve tehcirden canı yanmamış insanlar olarak acısını yüreğimizde pek duyamayacağımız yıldönümüdür. siz şimdi gidin doğu ve güneydoğu'da asimile edilen, kürt ve türk ailelerce evlat edinilmiş, müslüman gibi yetiştirilmiş, ama asıl kimliğini 30'undan sonra öğrenmiş arada derede kalan insanlara sorun. ermeni olduğu için müslümanlarca dışlanan, asimile edildiği için kendi halkı tarafından sevilmeyen insanlara sorun. eğer yalnız 98 yıl önce insanların hayatları ellerinden alındı sanıyorsanız çok yanılıyorsunuz. sadece diyarbakır'da hayatı elinden alınan onlarca insan var. o insanlar bilir soykırımın acısını. bizimki hariçten gazel okumak!
filizku
wolverine